Resum classe 12 d'abril 2012

viernes, 13 de abril de 2012

(De la classe d'ahir, 12 d'abril 2012)
EL RESUM
Consisteix a extreure la idea principal d’un text. Per aconseguir-ho cal ometre les informacions supèrflues (descripcions, exemples...)
S’utilitzarà únicament la informació que és essencial.
El títol pot ser una bona pista.
MÈTODE
1 Llegir i entendre el text en la seva totalitat.
2 Identificar les seves parts.
3 Anotar (al marge) la informació essencial.
4 Refer el text amb paraules pròpies.
La millor manera d'aprendre-ho és practicant. ÀNIM!

Aurora Giménez

EN BUSCA DE LA FELICIDAD (Sara Avellaneda)





Recuerdo los buenos momentos, para poder vivir en este presente que me lleva hacia la incertidumbre de mi vida, y sobretodo hacia la incertidumbre de las vidas de los que más quiero, y que influyen en la mía por mucho que yo no quisiera.
Quisiera poder observar a mi alrededor, aquellas sonrisas sinceras, aquellos tiempos donde el vivir parecía sueño, y no, como ahora, que soñamos con poder vivir, y vivir decentemente y sin penurias, que llevan al extremo de la desesperación a tantas y tantas familias, como corazones exhaustos por la fatiga de seguir luchando en un país donde la degradación de la sociedad es tan patente como el no saber si habrá algo que echarse a la boca mañana, porque ya no hacemos planes de 1 semana, hacemos vida del día que vivimos, o que intentamos vivir, del mañana, de 1 semana, y como mucho de dos, o tres, pero ya no más.
Ya no existen los planes de futuro, sí existen las raciones de comida, las depresiones, la ansiedad, el insomnio, el mal humor, que a veces pagamos con quienes menos culpa tienen, o con nosotros mismos, entrando en círculo viciosos de todas las maneras imaginables e inimaginables, y sin poder recurrir a un buen psicólogo, porque el dinero que nos cobra este psicólogo, lo necesitamos para comer.
Mundo capitalista, si no tienes dinero, si no tienes estudios, si eres mayor de 30 años, si eres mujer con pensamientos de procrear o con niños pequeños, etc. Tienes muchas probabilidades de estar en esa cola inmensa y que cada vez crece más que se llama INEM, la gran empresa Española de la actualidad, la que más gente tiene, y donde más posibilidades hay de entrar a medida que se van haciendo ajustes... Estas personas, acuden esperando hacer realidad un sueño, que debería ser un derecho, el de encontrar y tener un trabajo para poder subsistir, o bien el de poder seguir cobrando muchos de ellos, los 426 euros que dan a muchísimas personas de ayuda, mientras recorren el camino de vuelta hacia las casas que un día dejaron, para formar su propio hogar, con su propia familia y su propia vida, si señores y señoras, volvemos a Casa de los Padres, provocado en su gran mayoría por eso que llamamos deshaucios por impago, mientras que tienes que seguir pagando el que era tu piso, aunque no sigas en él...Bueno, y si hubiera podido pagarlo ¿ no me hubiera quedado? En que mundo estamos viviendo...
¿ Dónde están los letreritos que tenían algunas entidades bancarias, que exponían que te dejaban dejar de pagar durante 6 meses aproximadamente si te quedabas en el paro, o te daban facilidades de pago ? ¡ Han desaparecido ! Mientras que la mayoría de la población al ver que recibían con los brazos abiertos sus peticiones de créditos, etc se han metido hasta los ojos... y ahora ¿ qué ?
España, se muere, por no decir que está muerta.
En todos los sentidos, económicamente, y lo más importante, al menos bajo mi punto de vista y parecer, la sociedad de España se está muriendo por segundos... psicológicamente ya no puede más.
Pobreza, violencia, depresiones, suicidios, manifestaciones como último recurso, explotación, creación de ghetos, emigración hacia otros países,...
¿ Hacia dónde vamos ?
Es cierto que hay muchos que viven muy bien, pero la gran mayoría ¡ NO ! Y lo más preocupante, es que la única salida que ven muchas familias es pedir, ya sea a la Asistenta Social, que tampoco es que a veces de muchas respuestas satisfactorias, pedir en la calle, o ya recurrir a familiares para ver si al menos les pueden echar una mano a la hora de llenar la nevera.
Mientras el camino hacia la felicidad y la esperanza se aleja, nadie, absolutamente nadie, nos da palabras alentadoras de que habrá un día en que todo, aunque sea poco a poco, por que todo esto, no se puede arreglar de hoy para mañana, se solucione. No creemos ya a nadie, porque no vemos NADA factible, palpable, discursos cercanos al pueblo, donde la información que nos llega sea total, y no solo una cuarta parte, que ni nos la creemos a estas alturas. No somos tontos, haber si se dan cuenta ya de una vez, sabemos, porque lo vivimos ahora en nuestras carnes, que no saben ni que hacer, ni por donde tirar...
No deben crear un mundo de falsas expectativas por que lo único que hacen es hacer más daño, a personas que están llenas de llagas políticas.
Y tan solo esto, para conseguir subirse a un púlpito, que les da un cierto poder, pero no más credibilidad, ni tampoco para todos ellos, menos calentamientos de cabeza, nos suponemos...
Dando estos discursos tan alentadores, para ganar votos, solo se marcan de primeras y posiblemente un triunfo que posiblemente y yo lo creo con certeza, que de segundas será una derrota a su propia imagen como persona, como partido y sus ideales y/o valores.
Deben trabajar: la humildad, la modestia, la honradez, la seriedad en el trabajo, la capacidad de tomar decisiones, etc pero sobretodo el RESPETO, hacia todos nosotros, personas que parecemos simples marionetas, que solo tienen voz y voto, una vez cada cuatro años... porque tampoco podemos reivindicar de manera pacífica y alzar nuestras voces, sin padecer los duros golpes de una represión enmascarada por lo que llaman “ los de arriba “ Democracia.
Recuerdo cuando las palabras de un político, nos llegaba a nuestros oídos como si de una música celestial se tratase. Que incluso, nos hacía creer aquello que nos decía, por que él mismo estaba seguro de que era posible conseguirlo, no escondía un lado oscuro en sus discursos, de la improbabilidad, porque si lo había posiblemente lo decía. Pero... en aquellos tiempos la gente era feliz, España, era rica, y cuando digo rica no me refiero solo a la economía, me refiero a rica en felicidad.
Hoy en día, yo veo a España como una Península gris, donde todos los edificios son grises, las calles son grises, y todo, absolutamente todo, es grisáceo... y donde la mayoría de la gente, padece el Síndrome de la Inexpresibidad, o lo que es peor, el Síndrome de la Tristeza permanente.
La verdad, no quiero imaginar hacia donde vamos, siendo con estas palabras mismas, realmente fatalista, o realmente realista, ya no lo se, pero si no fuera porque el ser humano, muchos de ellos, tienen la virtud de ser generosos, muchos no podríamos seguir con la vida.
Y saben, lo peor de todo esto, es que anulan a personas, que gozaban de espíritu de lucha, de ser emprendedores, y los convierten en personas, que a veces piensan que para que van a seguir levantándose cada día ¿ hacia dónde van ? ¿ Hacia dónde tiran ?
Actualmente debes ser tan fuerte psicológicamente, como para no dejar que te hagan perder la dignidad, y muchos otros valores, que no nos podrán arrebatar ni las condiciones, ni otros u otros seres humanos, ya sean de superior o igual rango dentro de las escalas sociales u económicas.
Así, que propongo: Mantener la cabeza bien alta, así como otras virtudes, para seguir siendo dignos, y así poder seguir creyendo en nosotros mismos y mantener el tipo, siguiendo siendo fuertes psicológicamente, y de corazón, al igual que de creencias. Porque la batalla de la vida, es la batalla que debemos ganar, porque estamos preparados para ello, por mucho que a veces la oscuridad más tremenda nos invada.
Estoy segura, que si uno a uno empezamos, a dar un paso hacia el frente, una gran multitud nos seguirá para luchar, hacia lo que un día perdimos, LA FELICIDAD.

SARA

Carta del sentir, para mi Padre (Sara Avellaneda)


18/01/2012


Querido Papá:

Como ya sabes me encuentro en tu pueblo, ese pueblo pequeñito, que para llegar hay que atravesar un gran campo de Girasoles... Un campo que me transmite esa paz como la que me transmite todo lo que he vivido hasta ahora en estos pueblecitos del Sur de Andalucía, sus gentes, con esa amabilidad que les caracteriza y ese salero, sus costumbres culinarias que me pirran, aunque no me convienen... esas ganas de fiesta, por la noche, porque por la tarde-noche toca siesta, y sobretodo, y volviendo a la paz, y a la tranquilidad que a veces no encuentro por el Norte, me acuerdo muchísimo de ti... a medida que me voy adentrando en tu pueblo, y atravieso esos grandes campos, pienso en como sería tu infancia correteando por sus calles, entre esas casitas pequeñas de color blanco cada una de ellas, sin ningún bloque de pisos, sin ningún peligro tan grande como el que probablemente podías haber vivido cuando os mudasteis a vivir a Barcelona cuando todavía eras un niño.
¿ Sabes ? Algunas personas, aún se acuerdan de ti, ya sea porque la yaya ha venido a menudo, o bien, por que tienen un vago recuerdo de ti... la esencia de como tu cuerpecito de niño correteando con tus amigos y tu hermano y hermanas, me viene a la vista, y recorro cada una de las calles, intentando imaginar como sería por aquel entonces tu vida, tu infancia, y la de mis tíos y abuelos. Es grande la acogida por parte de todos los habitantes del pueblo, y una gran admiración, puedo compararlo como la película española “ Bienvenido Mister Marsall” , no se por que he creado tanta expectación..
Tienen tradiciones tan distintas... pero a la vez y para mi gusto maravillosas: elegir la reina del pueblo de belleza y hacer un museo sobre ello, realizar una procesión con el Cristo de la Expiración, etc y créeme Papa, no sé, de donde salía tanta gente, porque durante el día, cuando pica más el sol, parece un pequeño pueblo fantasma... ¡Tienen hasta su banda de música propia siendo un pueblo tan chiquitito como es !... pero sus gentes, y sus ganas por hacer cosas, hace que tu pueblo sea grande, no importa el tamaño, ni la envergadura, importa el calor que se respira no solo por la temperatura, si nò por las ganas de hacer las cosas, pero a su debido momento, y sin prisas, se respira esa creencia en lo religioso, el como por cuestas de difícil acceso para algunas personas mayores, aún se ven con fuerzas con tal de seguir aquello por lo que creen...
Me llevo de aquí tantas cosas... Tanta Paz... Que no tengo ganas de marcharme, si no fuera por verte a ti, y a todos los que estáis en Barcelona... Aunque aquí también me dejo parte de familia, a la que adoro.
Mientras vuelvo a atravesar estos campos, ahora percibo y vienen a mi memoria todo lo acontecido y todo lo que he vivido, que no es poco, pero que ha sido demasiado corto y demasiado intenso a la vez, tengo que volver, lo tengo claro... ahora el camino se me hace demasiado rápido, mientras que cuando llegaba se me hacía largo...
Tengo ganas de verte, de veros a todos, pero no he dejado de pensar ni en un solo momento, lo feliz que hubiera sido si tú, hubieras podido venir conmigo, y retomar aquello que dejaste cuando aún eras un mocoso. No se lo que me depara el destino, pero si sé, que algún día me gustaría volver a tu pueblo, Torrecardela, pero esta vez contigo, Papá.

De tu hija que te quiere, y que ya pronto la tendrás en casa.

Sara

EL SUEÑO DE NUESTRAS VIDAS (Sara Avellaneda)



25/01/ 2012



La blanca luz de la luna, se refleja en las aguas Cristalinas y a la vez tan puras, como las aguas que corren en el nacimiento del Riu Llobregat, allí por Castellar de Nug, però ahora estoy mucho más lejos... estoy en la tierra de nadie, donde la mayoría de tierra, y arena, aún no están ni pisadas por personas, a parte de por nosotros dos; Mi pareja y yo. Altas palmeras, que parecen artificiales, pero que la brisa que percibo des de el porche, y que las hace mover, me dicen que son 100% reales, con esas grandes hojas verdes, intactas, que van mirando el pasar de los años, sin que nadie, de momento, las manipule a su antojo.
Por las noches, no recorro los alrededores, por si hay algún animalito fiero suelto, aunque ya nos comentaron antes de venirnos a vivir, que no hay grandes depredadores, pero que hay que ir con cuidado, sobretodo con las serpientes, esas tan grandes, … si... las Anacondas, creo que son...y en el agua con algún que otro pez erizo...però como es tan clarita el agua, ya vamos con cuidado, incluso por si aparece un GRAN BLANCO ,(tiburón )no es común que aparezca ni un GRAN BLANCO,ni un tiburón, pero de la orillita mejor no pasar...
De día, si que puedo apreciar más todo lo que nos rodea, esos grandes arbustos con esas flores,de colorido tan diferente, amarillas, rojas, rosas,etc y de aspecto tan diferente a las de Barcelona...se pueden decir que son, puramente salvajes. Mientras observo las plantas de diferente tipología, puedo apreciar, los frutos prohibidos, mas que nada, porque todavía no entendemos de ellos... ¿ tienen formas tan sumamente diferentes? Algunos parecen muy apetitosos, pero prefiero ir a comprar los frutos en el mercado que hay en el centro, cada mañana, hasta que no me aprenda en mis ratos libres, lo que son cada uno de ellos...
Y el Sol, ¡Qué decir de este fantástico Sol, y de esta fantástica temperatura! que no nos abrasa tanto como el del Mediterráneo, y ¡Qué te hace soportar calores que allí en Barcelona no aguantaríamos!...
La arena, fina, de ese color amarillento tan puro, limpia, como nunca antes había visto ninguna, me hace poder relajarme, y poder apreciar, la brisa, que al igual que al atardecer, y más tarde a la noche, me hacen reflexionar y pensar que por fin estoy donde quiero estar y con quien siempre quise estar.
La tranquilidad del lugar, invade mis sentimientos, y las tensiones que me provocaban vivir en las urbanizaciones, llenas de coches, de ruido, de gente en demasía, etc, ahora se han convertido en paz, y en una introspección, hacia mi misma, y hacia mis próximos objetivos en la vida.
Esta pequeña casita frente a esta gran parte del mundo, un mundo puro, natural, sin ruidos, ni coches, que me ha llevado a mi paz interior, no es grande, ni voluntuosa, está pintada de colores pasteles, y adornada con muebles puramente hechos de madera reciclada,etc. No tenemos sofisticación alguna, simplemente lo imprescindible para vivir, agua potable, agua para la higiene y la limpieza, luz, y incluso gas, aunque parezca mentira. Pero lo que más me gusta de este lugar, es cuando cae la noche, y puedo disfrutar de este fantástico porche, sentada en mi balancín, y mi chico en el suyo, tomando dos San Francisco, el mío sin alcohol, por supuesto, y con mucha grosella, que me encanta, y observamos hasta llegada la hora de ir a la cama, como la Luna se refleja en ese agua, donde durante el día me he bañado ( poco más allá de la orilla, porque aún no me fío ) mientras pensaba en Barcelona, y en todo lo que me he dejado allí, pero a la vez, en todo lo que puedo llegar a hacer aquí, mi vida junto a la persona a la que quiero y quiero compartir el resto de mi vida, y que ahora me trae una pequeña mantita, para que los dos, acomodados, miremos y a la vez apreciemos el paisaje o lo que podamos ver de él a través del resplandor de la Luna blanca y redonda que nos deleita hoy. Ahora solo puedo notar el poquito viento frío que hace, y mientras me estremezco aún más debajo de la manta, mi chico, me pasa su brazo por detrás de mi espalda, y me acurruca encima de su hombro, mientras me dice: - “ No solo es el lugar el que me hace feliz, por que me costó mucho venir hasta aquí hasta que tú ya no podías insistir más, es estar contigo, a tu lado, y sentir que este sitio mágico, aún nos hace estar más unidos.. jamás en la vida, me arrepentiré de haber venido hasta aquí, por el mero hecho, de levantarme cada día y ver como duermes plácidamente, y sabiendo que aquí eres más feliz que en ningún otro sitio, aquí quiero vivir toda mi vida junto a ti...” - Y cuando yo le iba a contestar, él, levantó su dedo levemente hacia mis labios, y me hizo callar con un gesto cariñoso... inmediatamente después, el beso que propició hacia mi frente, me hizo quedarme levemente dormida, entre el calor de sus brazos y el suave baibén de la brisa del mar.


Sara.

¡POR FIN ESTAMOS CASADOS! (Sara Avellaneda)


Jueves 22 de Marzo del 2012

Todo parecía tan maravilloso como el primer día, el primer día que nos conocimos hace ya 15 años, y mira por donde ya estamos casados, justo des de ayer, y disfrutando de esta maravillosa Luna de Miel, en las Islas Maldivas, donde el tiempo es tan acogedor, como sus habitantes...
La verdad, no tenía ni idea de que íbamos a venir a este lugar tan precioso, mas que nada porque yo no acababa de decidirme, y ahora marido, quiso darme esta grata sorpresa, porque sabía que me iba a entusiasmar.
Mi marido, se dedica des de bien jovencito al mundo de los negocios internacionales, por eso no es de extrañar que sepa elegir muy, muy bien, y no lo digo porque esté con migo. Es un hombre, alto, rubio, ojos azules, y muy, muy atractivo, a parte de buena persona, viene de una familia asentada del Norte de Inglaterra, su padre le hizo heredar todo su capital a parte de todo su negocio de industrias navales de exportación e importación... Pero yo no me fijé en él por eso, sinò porque siempre ha sido tan detallista, tan amable conmigo, tan cariñoso...Aunque frecuentemente tenía que salir de viajes de negocios, y la verdad, eso yo lo llevaba muy mal...
Yo en cambio, bueno, no es que esté nada mal físicamente, pero soy más normalita, pero claro, depende a que sitios tenga que ir con él... tengo que sacarme todo el partido que tenga, alguna presentación, invitaciones a fiestas...etc...Aunque algunas son íntimas de empresa claro.
Yo provengo de una familia humilde, del Sud de España, la verdad domino el Inglés, porque estuve viviendo largas temporadas en Inglaterra, que fue donde conocí a mi marido, aunque después iba y venía...
Así que así somos más o menos...
Y este lugar es tan maravilloso... Que suerte tengo de estar con una persona que piensa tanto en mí, la verdad... mañana, aunque nos traen siempre el desayuno al hotel... se lo prepararé yo
( A la mañana siguiente )
¿ No está ? Que raro... si todavía son las 7 de la mañana... busco por toda la habitación y le llamo, pero nada... llamo a recepción, haber si lo han visto, porque en este hotel, él solía venir con frecuencia por temas de trabajo, además no me comentó nada de que tuviera que marcharse, falta parte de su equipaje, y incluso habíamos hecho planes de ir hoy a dar clases de buceo... y explorar un poquito los alrededores... Pues nada, me visto corriendo, cojo un croissant, y voy en su busca... ¡Ah! Primero, llamarle al móvil, ¿ cómo no se me había ocurrido antes ? Un tono, dos tonos, tres tonos, cuatro tonos, y el buzón... lo vuelvo a intentar, otra vez el buzón... le voy a dejar un mensaje: “ Hola Cariño, soy yo, estoy en la habitación, y nada que no se donde has ido, y en recepción no te han visto, llámame por favor estoy angustiada “ Después de vestirme todo lo rápido que puedo, y sin peinarme apenas, salgo al balcón, porque es allí donde dejé la otra noche los zapatos, y entonces... me parece oir su voz... bueno, más bien su voz, y sus carcajadas... Asomo la cabeza por encima del balcón de piedra, y cual fue mi sorpresa, que vi a mi queridísimo recién estrenado marido, con una chica 20 años más joven que él y que yo, rubia, alta, con un escote de vértigo y unas piernas súper largas... no pude resistirme... así que corrí escaleras abajo, sin esperar el maldito ascensor, y me fui derecha a ellos dos. Él parecía impasible ante mi presencia, y ella también... y yo pensaba pero, ¿ porque no se inmutan ? ¿ Y mi marido, porque no se pone rojo como un cangrejo ?
Entonces, antes de que pudiera decir nada, mi marido me dijo que era la relaciones públicas del Hotel, y que estuviera tranquila... Entonces ella nos explicó las instalaciones, y todas las prestaciones que nos ofrecía todo aquel maravilloso recinto.
Claro... entonces me acordé que hoy era cuando nos explicarían con tranquilidad como funcionaba todo, el tema de las pulseras famosas, las excursiones guiadas des de el hotel...etc...
Bueno, me quedé tranquila, pero más tranquila me quedé cuando mi marido, cariñosamente y cogiéndome de la mano, esa misma noche, me confesó que tan solo me quería a mi, sólo a mi, que en 15 años ha visto a muchísimas mujeres, pero que como yo, no hay ninguna para él...
Y nos fundimos en un tierno abrazo, mientras quedábamos inconfundiblemente inseparables, bajo el blanco manto de la Luna de aquellas inolvidables Islas Maldivas.
SARA
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...